Guitiriz

Bofkont

Je kunt willen wat je wil, maar soms heb je maar te doen wat op je pad komt. In een dergelijke flow zit ik nu, hier, in een bar in Guitiriz.

Om mij heen allemaal mensen die minstens 20 jaar ouder zijn. Links zitten de vrouwen te kwebbelen en rechts de mannen een zeer luidruchtig een soort Black Gammon spelen. Stond dit op het programma voor vandaag? Dacht het niet.

Torre de Hercules

Mijn plan was om vandaag was naar La Coruña te gaan. Daar ligt een poste restante pakketje van mijn lieve zusje en haar vriend op mij te wachten. Als ik dat opgehaald had wilde ik de wagen bij de Torre de Hercules neerzetten om vandaar met de fiets La Coruña te verkennen. Maandag zou ik dan via Vigo naar Portugal rijden. Maar mijn pad gaat een heel andere kant op. Verzet is zinloos dus zal ik vandaag mijn eigen wil loslaten en mijn pad volgen.

Koffie

Het pad van vandaag heeft me geleerd hoe belangrijk een bomba is. Belangrijk voor wie met een vrachtwagen op reis is tenminste. Dan wat een regulador de la bomba is en ook nog dat ik best de weg op durf met een kapotte bomba.

Ik heb, omdat ik niet helemaal voorbereid was op wat ik op dit pad zou tegenkomen, ook fouten gemaakt. Zo vergat ik, doordat ik zo in de stress schoot van die macho mecánico, helemaal om eerst lucht op de bouwen voor ik ging rijden. Ook vergat ik de koffie in het restaurant te betalen.

Stressmomenten

Het is niet de eerste keer dat ik stress heb deze reis. De eerste dag al had ik kortsluiting toen ik de ruitenwissers aanzette. In Fontainebleau begon ik problemen te krijgen met de startaccu’s die ik uiteindelijk in Donostia heb moeten vervangen. En vanaf de dag voor vertrek moet ik oppassen met de koppeling. Als ik hem te lang en te diep indruk blijft hij aan de vloer van de cabine ‘plakken’. En dan heb ik het nu even alleen over de stress door technische mankementen.

Actie, i love it!

Ik ben me deze reis meer bewust van stress dan vroeger. Ik voel de fysieke en mentale effecten van stress ook veel beter. Of misschien moet ik zeggen dat ik me normaal helemaal niet zo bewust van stress. In ieder geval is het me deze reis al een paar keer opgevallen dat ik me na een stress moment heel onrustig voel, druk en opgejaagd. Nu is dat drukke gevoel voor mij eigenlijk een heel normaal gevoel. Een gevoel dat echt bij mij hoort. Ik heb gewoon een druk karakter, denk ik. En een druk leven. Actie, I love it!

Alcohol

Langzaam maar zeker, ik denk dat dit proces is ingezet toen ik bij Achmea weg ging, merk ik dat mijn natuurlijke staat helemaal niet zo ‘druk’ is. Ik kan wel lekker pieken maar toch ook steeds beter relaxen. Ook is mij opgevallen dat ik na een flinke shot adrenaline een sterke behoefte aan alcohol of andere lichte drugs voel opkomen. En suikerzucht, zin ik koek en chocola. Alsof de adrenaline nog niet genoeg is. Het zijn interessante waarnemingen.

Hart infarct

Inmiddels is het middag geworden op deze dag die zich buiten mijn wil om vult. Het is nog steeds vrijdag de dertiende al voelt het alsof het al morgen is. Voor mij staat een klein glaasje Pepe op tafel. Het is het drankje dat de barvrouw mij ingeschonken heeft toen ik om een ‘vino blanco secco’ vroeg. Het is een soort bittere droge sherry of port, ik weet het niet zo goed maar het is in ieder geval niet te zuipen. Ik ben te moe om nog iets anders te willen dus, neus dicht en slikken. En zondag gewoon met de Steyr naar Santiago, naar de bomba-dokter!

Of dat erg is, zo’n dag met een eigen wil? Als ik zo om me heen kijk denk ik uiteindelijk toch dat ik hier de bofkont ben, al was het alleen maar omdat het de Steyr is die een hart infarct heeft en niet ik! Proost.

 

 

2 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *