La Alberca

Buren

Ik zit in de wagen en om mij heen bossen, bergen, honderden beekjes en uitgestrekte vergezichten. Dit is de Sierra de Francia, een Parque National ten zuiden van Salamanca.

Mijn standplaats is het sprookjesachtige dorpje, La Alabeca . Een verademing na de drukte van de stad en een week intensief onderwijs. Ook is fijn om weer ergens anders te staan. Als je een week op dezelfde plek staat ga je opvallen. Nu weten mensen niet wie er in deze grote wagen schuil gaat. Maar na een week weet iedereen om me heen dat ik er alleen in woon. Dat maakt dat ik me toch kwetsbaarder ga voelen. Daar komt bij dat ik zelf ook oplettender word. Zo had ik op de plek in Salamanca gezien dat er onder de auto schuin naast mij, een Fiat Uno, allemaal spullen lagen.

Fiat Uno

In Salamanca stond ik iedere ochtend vroeg op. Gezien de gegroeide gewoonte om de dag juist langzaam te starten was dat een behoorlijke opgaaf. Halverwege de cursus leek het mis te gaan, ik had te lang de Correspondent zitten lezen waardoor ik te laat op school dreigde te komen. Toen ik de wagen afgesloot zag ik een jonge vrouw naast de Fiat Uno staan. Ze groette me heel vriendelijk. Door de haast mompelende ik iets terug en wilde snel verder tot haar open gezicht en nieuwsgierige ogen echt tot me doordrongen.

Haast

Ik draaide me nog een keer om en groette nogmaals, nu met aandacht. Ze was jong en had iets speels over zich. Ze leek verlegen en krachtig tegelijk. Haar hoofddoek hing losjes om haar hoofd, haar lichaam zat diep verscholen in de dikke jas. Ze leek net zo aangenaam verrast te zijn als ik door onze ontmoeting en even twijfelde ik of ik een gesprek zou beginnen. Toch draaide ik me weer om, ik moest opschieten en had geen tijd voor praatjes. Onderweg naar school kwamen de vragen. Wie is die vrouw, wat deed ze daar, zou ze in die Uno wonen, net als ik in de Steyr? Even vroeg ik me af of ze moslima zou zijn maar die gedachte wuifde ik weg, daarvoor keek ze te vrijmoedig uit haar nieuwsgierige ogen.

Kasteel op wielen

Twee dagen later. Het was een uur of zeven en het was al donker, ik kwam met twee volle boodschappen tassen in mijn handen thuis. Daar stond ze weer. Ze leek me wel op te wachten en zwaaide me vrolijk tegemoet. Ze stond bij het portier van de Fiat die een stukje open stond. Ik liep naar haar toe en schudde haar de hand. Ze bleek Roemeens te zijn en samen met haar man in de Uno te wonen. Ter illustratie duwde ze het portier een stukje verder open. Nieuwsgierig probeerde in naar binnen te kijken maar het was te donker. Toen ze de deur nog iets verder open wilde doen werd die aan de andere kant ruw dicht getrokken. Een norse mannenstem snauwde iets wat ik niet verstond waarna de deur dicht ging. Ik pakte mijn boodschappen en liep naar mijn Steyr wat ineens wel een kasteel op wielen leek.

Bier

De volgende avond, de avond voor mijn vertrek uit Salamanca, zag ik bij thuiskomst dat de Uno verplaatst was en nu direct naast de wagen stond. het contrast was enorm. De achterdeur stond open en er kwam een luide dreun uit de spiekers. Een man of drie, vier stonden met halve liters bier in hun handen met elkaar te praten. De vrouw zag ik niet. Ik mompelde iets dat op hola leek en verschanste me in de Steyr. Deur dicht, grendel erop. Het was ineens niet leuk meer.

Spookgedachten

Binnen gingen er direct allemaal spookgedachten door mijn hoofd. Van een nacht lang drinkgelag tot het jatten van onderdelen van de wagen. ‘Paranoia van de bezittende klasse’ zou Tommie zeggen.  Na een half uur hielden de heren het voor gezien en was de rust buiten hersteld. En de volgende dag bleek ook de Steyr nog helemaal compleet. Het is confronterend je te realiseren hoe snel je bang bent voor mensen die bijna niets hebben.

Verdwaalde kat

Inmiddels heb ik de grote stad dus achter me gelaten en loop ik lekker anoniem door het prachtige Alberca.   Hier geen rondzwervende Roemenen in oude auto’s maar smalle straatjes, middeleeuwse huizen en een verdwaalde kat.

 

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *