La Alberca

Buren

Ik zit in de wagen en om mij heen bossen, bergen, honderden beekjes en uitgestrekte vergezichten. Dit is de Sierra de Francia, een Parque National ten zuiden van Salamanca.

Mijn standplaats is het sprookjesachtige dorpje, La Alabeca, een schitterend oud dorpje, La Alberca. Een verademing na de drukte van de stad en een week intensief onderwijs. Ook is fijn om weer ergens anders te staan. Als je een week op dezelfde plek staat ga je opvallen. Nu weten mensen niet wie er in deze grote wagen schuil gaat. Maar na een week weet iedereen om je heen dat jij er alleen in woont. Dat maakt dat je je toch kwetsbaarder gaat voelen. Daar komt bij dat je zelf ook oplettender wordt. Zo had ik op de plek in Salamanca gezien dat er onder de auto schuin naast mij, een Fiat Uno, allemaal spullen lagen.

Fiat Uno

In Salamanca moest ik iedere ochtend vroeg op. Ergens midden in de week moest opschieten omdat ik te lang in de Correspondent had zitten lezen waardoor ik te laat op school dreigde te komen. Toen ik de wagen afgesloot zag ik een jonge vrouw naast de Fiat Uno staan. Ze groette me heel vriendelijk. Door de haast mompelende ik iets terug en wilde snel verder tot haar open gezicht en nieuwsgierige ogen echt tot me doordrongen.

Haast

Ik draaide me nog een keer om en groette nogmaals, nu met aandacht. Ze was jong en had iets speels over zich en leek verlegen en krachtig tegelijk. Haar hoofddoek hing losjes om haar hoofd, haar lichaam zat diep verscholen in een dikke jas. Ze leek net zo aangenaam verrast te zijn als ik door onze ontmoeting. Toch draaide ik me weer om, ik moest opschieten en had geen tijd voor praatjes.Onderweg naar school kwamen de allemaal vragen. Wie is die vrouw, wat deed ze daar, zou ze in die Uno wonen, net als ik in de Steyr? Even vroeg ik me af of ze moslima zou zijn maar die gedachte wuifde ik weg, daarvoor keek ze te vrijmoedig uit haar nieuwsgierige ogen.

Kasteel op wielen

Twee dagen later. Het was een uur of zeven en het was al donker, ik kwam met twee volle boodschappen tassen in mijn handen thuis. Daar stond ze weer. Ze leek me wel op te wachten en zwaaide me vrolijk tegemoet. Ze stond bij het portier van de Fiat dat een stukje open stond. Ik liep naar haar toe en schudde haar de hand. Ze bleek Roemeens te zijn en samen met haar man in de Uno te wonen. Ter illustratie duwde ze het portier een stukje verder open. Nieuwsgierig probeerde in naar binnen te kijken maar het was te donker. Toen ze de deur nog iets verder open wilde doen werd die aan de andere kant ruw dicht getrokken. Een norse mannenstem snauwde iets wat ik niet verstond waarna de deur dicht ging. Ik pakte mijn boodschappen en liep naar mijn Steyr wat ineens wel een kasteel op wielen leek.

Bier

De avond voor mijn vertrek uit Salamanca zag ik bij thuiskomst dat de Uno verplaatst was en nu direct naast mijn stond. Er kwam een luide dreun uit de spiekers en er stond een man of drie, vier met halve liters bier in hun handen bij te praten. De vrouw zag ik niet. Ik mompelde iets dat op hola leek en verschanste me in de Steyr. Deur dicht, grendel erop. Het was ineens niet leuk meer.

Spookgedachten

Binnen gingen er direct allemaal spookgedachten door mijn hoofd. Van een nacht lang drinkgelag naast me tot het jatten van onderdelen van de wagen aan toe. ‘Paranoia van de bezittende klasse’ zou Tommie zeggen.  Allemaal onterechte vooroordelen. Na een half uur hielden de heren het voor gezien en de Steyr was nog helemaal compleet. Het is ongelooflijk moet snel je bang kunt worden van mensen die bijna niets hebben. Ik ben er niet trots op maar de mensen met grote campers die doorgaans naast me staan ben ik nooit angstig geworden.

Verdwaalde kat

Inmiddels heb ik de grote stad achter me gelaten en ben ik veilig in het rustieke La Alberca Hier geen rondzwervende Roemenen in oude Poolse auto’s maar smalle straatjes, middeleeuwse huizen en een verdwaalde kat.

 

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *