Captains log 17-12-15 Amnéville.

 

Het is nog donker en ik denk dat ik wakker wordt van weerlicht (bliksem) maar daar blijkt geen sprake van. Rita, naast mij, ligt te chatten met de jongens van Vodafone. De onvoorstelbare bedragen die bovenop haar uitgebreide bundel verschijnen hebben haar vroeg aan het werk gezet. De jongens van het telefoonbedrijf zijn ook wakker en zetten een zoektocht in naar extreme sms kosten ‘buiten de bundel’.

Supermarche

Weergoden

Als de chat wordt onderbroken door een allién die topix op het forum adverteert is mijn reisgezel definitief gillend haar dag begonnen. De jongens komen er achter dat er inderdaad sms diensten automatisch worden afgeschreven met bedragen die een veelvoud zijn van de bundelkosten. Ik kan beter niets vragen omdat de materie al ingewikkeld genoeg is. Dus sta ik op en zie dat de weergoden nog niet zijn uitgekeken op grijs. Het zei zo.

 

Croissantjes

Verse croissantjes

Op de parkeerplaats van de Supermarché is het nog rustig. Ik besluit om verse croissantjes te gaan halen voor een vriendelijk ontbijt. De ochtendrituelen liggen op hun plek en ik vind mijn gang. Voor we echt op pad gaan zoeken we eerst een andere koopfabriek om de vestiging van telecombedrijf Orange uit te proberen. Dat is te vinden zonder problemen. Vriendelijk worden we in Frans tempo (snelle praters maar wel even wachten) geholpen aan de SIM kaart die we nodig hebben voor de Miffi. Het kleine apparaatje waar je wiffi mee in de lucht slingert. Nu we dit eenmaal hebben het grote concept de wereld in.

We vervolgen onze weg.

 

Vriendelijke snelheid

Rond 1 uur gaat het wolkendek open; daar begint het grote genieten. De velden kleuren helder groen, de wegen worden duidelijker en het uitzicht weidser. Het mijngebied ligt definitief achter ons. Ik kan goed merken dat we voor de derde dag rijden. De wagen is soepeler in de bediening en andersom is de routine ook weer op peil. In de zon rijden maakt alles veel aantrekkelijker.

zonnetje breekt door

Ik zie weer roofvogels die vaak in de buurt van snelwegen hangen. Ze zijn met die vriendelijke snelheid van een Steyr 12M18 goed waar te nemen.

We nemen de diagonaal door Frankrijk. Schuin naar beneden om uiteindelijk aan de kust bij noord Spanje de volgende grens over te gaan. Zover komen we zeker niet vandaag. Vandaag rijden we in de zon terwijl de omgeving glooit.

Transitie

Rita’s hoofd perst de stroom van gedachten over een op te starten webstie én een historie van twee jaar non stop heftige activiteiten op haar plaats. Dat valt niet mee. Toch hoort het bij de transitie van wat er was, naar dat wat komt. Een heftig proces. Het nemen van de noodzakelijke ruimte is een van de dingen waar we alles voor hebben verlaten. Reizen is evengoed een intense aangelegenheid met wisselende situaties aan de lopende band. Ieder zijn/haar plek. En ook altijd met elkaar. We durven wel.

vmeertje

Lac du Der

Nadat we stoppen voor een damesplasje stel ik voor even thee te drinken. Als we wegrijden is het blijkbaar direct tijd om een plek voor de nacht te zoeken. Het is 15.00. zeker , we moeten rekening houden met het beschikbare daglicht, maar nu al stoppen? Afijn zo erg is dit nu ook weer niet. We gaan van de snelweg af en koersen op een meer af. Rijden door een prachtig dorpje en vinden de route naar het meer maar slecht. De aanwezige camping keuren we af en rijden door een uitgebreid bosgebied. Soms moet je het er gewoon op wagen en stuur ik onze dappere wagen een pad op dat precies breed genoeg is. Een kaarsrecht pad doorklieft het bosgebied. We vinden een zijweg waar de wagen mooi past. Dan herinnert Rita haar afspraak met neef Hans. Ze moesten vanavond de zaken in Spanje bijpraten en nu blijkt; we hebben geen bereik. Door de opwinding van de dag gaan de beslissingen een beetje trager maar uiteindelijk starten we weer en rijden verder; op zoek naar bereik.

vuurtje

Vuurtje

Dat is een mooi moment voor de reisgoden om even te glimlachen. We bereiken een prachtige plek, vol met bereik, in de buurt van het meer dat we zo zien liggen. Stoppen en kamp maken. Rita wandelt naar het meer. Ietwat balorig maak ik zelfs een vuur in de nieuw aangeschafte vuurkorf. Het natte hout doet wat er moet gebeuren, een korte impressie van het zwerversbestaan lang de weg. Alles is goed.

Duizenden ganzen

Bij zonsondergang worden we overvlogen door duizenden ganzen die tot onze verbazing naar het noorden vliegen (op kompas gecheckt) Hier is alles weer op zijn plaats en we leggen deze plek vast op foto’s voor de volgers. Eten als de nacht valt en met het uitgaande vuurtje mag de dag eindigen. Ik vraag me toch nog even af waar we zijn…Rita weet het niet, net zo min als ik. Ergens ben je nergens, en ook weer overal. (vrij naar Drumbone 1988)

De telefoon zegt dat we in Arrigny zijn (13 graden celsius)

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *