Loubès-Bernac

Kerst mis in Loubès-Bernac

Veertien dagen reis ik nu alleen door Frankrijk. In het begin moest ik even wennen maar alles alleen doen is eigenlijk heel leuk. Je hoeft met niemand rekening te houden en je kunt jezelf nog eens verrassen. Bijvoorbeeld door naar de kerst mis te gaan in een klein romaans kerkje in het diepe zuidwesten van Frankrijk, Loubès-Bernac om precies te zijn.

Plaats maken

Ik had de wagen nogal brutaal midden in het dorp geparkeerd. Naast de kerk en met de neus pontificaal tegen de Marie. De avond te voor had ik vlak voor het slapen gaan, in vrij korte tijd, een halve fles wijn naar binnen gegoten. Gezellig babbelend met Tom. Het gevolg vandaag is toch een wat zwaar hoofd, net geen kater. Omdat ik zo lullig groot sta te wezen op de kleine parkeerplaats bij de kerk was ik van plan voor de kerst mis te vertrekken om plaats te maken voor de gelovigen van Loubès en omgeving.

Verdraagzaamheid

Om vijf over tien begon  de pastoor de kerkklok begon te luiden. Wat te doen, ik was nog klaar voor vertrek! De pastoor klingelde er flink op los terwijl ik besluiteloos door mijn raampje gluurde. Langzaam zag ik wat auto’s komen. Er stapten vooral oude mensen uit die de nog oudere mensen ondersteunden in de gang naar de kerk. Om vijf voor half elf waren er zo’n zeven auto’s naast mijn wagen geparkeerd. Er moet een twintigtal mensen in de kerk zijn bedacht ik mij. Ik twijfelde nog even maar bedacht me op het laatste moment dit toch wel een unieke kans is om een heuse Franse kerst mis mee te maken. En dan nog wel in zo’n schattig pittoresk kerkje. Na de bonte avond bij de Zen boeddhisten kon dit er eigenlijk ook nog wel bij. Dus besloot ik, in de naam van verdraagzaamheid, de dienst bij te wonen.

Afrikaanse pastoor

Het was inderdaad een unieke ervaring. Een klein gezelschap vulde de banken. Voor in de kerk stond een echte strenge Franse schooljuf te zingen. Met haar hand dirigeerde ze de gemeenschap op de momenten dat die geacht werden in te vallen. Geen orgel of ander instrument. Het was allemaal heel sober. Je zou bijna zeggen calvinistisch. Na het vaste kerst repertoire verscheen de Afrikaanse pastoor. Ik weet dat er in Nederland geestelijke leiders worden ingevlogen om de laatste trouwe kerkgangers  voor te gaan. Maar van het katholieke Frankrijk had ik dat niet verwacht. Het was eigenlijk wel heel goed zo. De meeste kerkgangers kwamen nog uit de tijd van de zending. Het was mooi te zien hoe ze daar nu zelf de vruchten nog van konden plukken. De cirkel was rond.

De dienst was verder erg saai. Temeer omdat ik er geen woord van verstond. Treffend was nog wel dat de pastoor ons op een gegeven moment vroeg de personen naast, voor en achter ons de hand te schulden en zalig kerstfeest te wensen. Het zelfde gebeurde gisteravond bij de Zen boeddhisten ook.  Dus ook hier was de cirkel weer rond.

1 antwoord
  1. Tom van de Loo
    Tom van de Loo zegt:

    heel goed dat je die gelegenheid gepakt hebt. Het handen schudden is alweer een tijdje bon-ton in de kerken die nog over zijn. Zo’n onverstaanbare dienst is dus ook wel weer een soort van meditatieve verstilling. Mooi beeld van die juf! T.

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *