Loubès-Bernac

Hoogmis in Loubès-Bernac

Veertien dagen reis ik nu alleen door Frankrijk. In het begin moest ik even wennen maar alles alleen doen is eigenlijk heel leuk. Je hoeft met niemand rekening te houden en je kunt jezelf nog eens verrassen. Bijvoorbeeld door naar de kerst mis te gaan in een klein romaans kerkje in het diepe zuidwesten van Frankrijk, Loubès-Bernac om precies te zijn.

Plaats maken

Ik heb de wagen nogal brutaal midden in het dorp geparkeerd. Naast de kerk en met de neus pontificaal tegen de Marie, het gemeentehuis. Gisteravond heb ik vlak voor het slapen gaan, in vrij korte tijd, een halve fles wijn naar binnen gegoten. Gezellig babbelend met Tom. Het gevolg vandaag is toch een wat zwaar hoofd, net geen kater. Omdat ik zo lullig groot sta te wezen op de kleine parkeerplaats bij de kerk was ik van plan voor aanvang van de mis te vertrekken om plaats te maken voor de gelovigen van Loubès en omgeving. Het loopt anders.

Verdraagzaamheid

Om vijf over tien begint  de pastoor de kerkklok te luiden. Wat te doen, ik ben nog klaar voor vertrek! De pastoor klingelt er flink op los terwijl ik besluiteloos door mijn raampje naar buiten gluur. Ik zie wat auto’s komen waar  vooral oude mensen uitstappen. Oude mensen die nóg oudere mensen ondersteunden in de gang naar de kerk. Om vijf voor half elf tel ik zo’n zeven auto’s. Er is geen noodzaak voor mij om plaats te maken. Ik twijfel nog even maar bedenk me dat dit toch wel een unieke kans is om een authentieke Franse hoogmis mee te maken. En dan nog wel in zo’n schattig pittoresk kerkje. Na de bonte avond bij de Zen boeddhisten kan dit er eigenlijk ook nog wel bij. Dus besluit ik, in naam van de verdraagzaamheid, de dienst bij te wonen.

Afrikaanse pastoor

Het is inderdaad een unieke ervaring. Een klein gezelschap vult de banken. Voor in de kerk staat een echte strenge Franse schooljuf te zingen. Met haar hand dirigeert ze de gemeenschap op de momenten dat die geacht worden in te vallen. Geen orgel of ander instrument. Het is allemaal heel sober. Je zou bijna zeggen calvinistisch. Na het vaste kerst repertoire verschijnt de pastoor, een jonge Afrikaan. Ik weet dat er in Nederland geestelijke leiders worden ingevlogen om de laatste trouwe kerkgangers  voor te gaan. Maar van het katholieke Frankrijk had ik dat niet verwacht. Maar het is eigenlijk wel heel goed zo. De meeste kerkgangers komen nog uit de tijd van de zending. Het is mooi te zien hoe ze daar nu zelf de vruchten nog van plukken. De cirkel is rond.

De dienst is verder erg saai. Vooral omdat ik er geen woord van versta. Wat me nog wel even raakt is dat de pastoor ons vraagt de personen naast, voor en achter ons de hand te schulden en zalig kerstfeest te wensen. Het zelfde gebeurde gisteravond bij de Zen boeddhisten.  De wereld is één.

1 antwoord
  1. Tom van de Loo
    Tom van de Loo zegt:

    heel goed dat je die gelegenheid gepakt hebt. Het handen schudden is alweer een tijdje bon-ton in de kerken die nog over zijn. Zo’n onverstaanbare dienst is dus ook wel weer een soort van meditatieve verstilling. Mooi beeld van die juf! T.

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *