Koningin van de weg

Een kijkje naar binnen

Al geruime tijd is deze 8m2 mijn woonoppervlakte en het bevalt me prima.  

Hoe het begon

Het is nog niet zo lang geleden dat ik van hort naar her vloog voor dringende en dwingende zaken die mijn dagen vulden. Ik had een echte bullshit job, een puberdochter met een erg sterke wil en voor mijn vrije tijd de onmogelijke functie van voorzitter bij Stichting Landjuweel op Ruigoord. Toen mijn dochter aankondigde te gaan samenwonen zag ik kans al die verantwoordelijkheden, die mij al te lang vast hielden, van mij af te werpen. Diep van binnen had zich een sterk verlangen genesteld, een verlangen om helemaal op mijzelf te kunnen zijn. Onafhankelijk en soeverein. Even niets en niemand om me heen waar ik voor moet zorgen of waar ik rekening mee moet houden. Only me, myself and I.

Feestje voor mijn ego

De eerste weken alleen op reis in die grote wagen was het wennen. Het voelde eenzaam, doelloos en overdreven. Maar ik had mezelf voor dit blok gezet en geen ander onderkomen en vervoermiddel tot mijn beschikking en dus vertrok ik, met de Steyr. En het mag dan wat overdreven zijn, in je eentje op reis met een vrachtwagen, een straf is het zeker niet. Terwijl alle andere auto’s als mieren om me heen krioelen waan ik me, hoog boven op mijn troon, de koningin van de weg. Echt een feestje voor mijn ego.

Lange nachten

Ik vertrok in de winter waardoor het de eerste maanden nog erg koud was, te koud om veel buiten te zijn. Ook was het vroeg donker en waren de nachten lang. De eerste weken had ik geen telefoon, tv of internet omdat mijn Europese abonnement nog niet was ingegaan. Alleen Franse radio maar dat bracht geen soelaas. De meeste Franse zenders zijn te hysterisch om aan te horen. Kortom het was erg stil die eerste weken en ik vroeg me af of ik het wel tot het voorjaar zou uithouden met mezelf.

Goed gezelschap

Om de eenzaamheid in die eerste weken te lijf te gaan bedacht ik uitstapjes die ik normaal nooit zou maken. Ik huurde een elektrische fiets in de Belgische Ardennen waarmee ik juigend de heuvels over trok. Liet me rondleiden op het Franse Chateau Fontainebleau met al haar barokke overdaad en woonde op eerste kerstdag de heilige mis bij in een klein koud kerkje op het platteland. ’s Avonds zat ik vooral binnen, ik voel me lekker buiten als het helemaal donker is om me heen. Ik maakte het binnen lekker knus, deed de deuren op slot en de gordijnen dicht. Ik las De levens van Jan Six of zette een luisterboek op en liet me voorlezen uit De Wetten door Connie Palmen. Heerlijk liggend op het schapenvachtje, kaarsje aan, wijntje erbij, kacheltje hoog. Het was dan bijna alsof Connie bij me in de wagen zat. Heel intiem. Als ik niet las of luisterde schreef ik zelf, sleutelde wat aan mijn website of monteerde filmpjes die ik overdag gemaakt had. Langzaam begon ik te genieten van mijn eigen gezelschap en van alle tijd en ruimte die ik voor me had.

Wandelingen

Overdag ben ik vooral druk met alle logistiek. Route uitstippelen, motor onderhouden, watertanks vullen, boodschappen doen, koken dat sport praktische zaken. Op een gegeven moment is daar nog de Spaanse les bij gekomen want ik mis de small talk, bij de kassa, de panaderia of in één van de vele barretjes die Spanje rijk is. Wat ik heel graag en veel doe is wandelen. Als ik ergens blij van wordt dat ik het wel een wandeling waarin ik kan genieten van de natuur, architectuur of kunst. Het is ook goed voor mijn lijf. Van reizen met een vrachtwagen kun je heel dik worden. De vorige reis naar Marokko was ik 10 kilo aangekomen en dat mag zeker niet weer gebeuren. Daarom probeer ik nu iedere dag een wandeling te maken. Ik loop minimaal een half uur maar meestal een uur of langer en af en toe pak ik echt uit en ben ruim een halve dag of langer onderweg. En als de omgeving niet te bergachtig is pak ik ook graag de fiets.

Internet

Van het thuisfront heb ik een tijdje geleden, via de ouderwetse ‘poste restante’, een externe harde schijf met films en series opgestuurd gekregen. Dus nu kan ik ook af en toe een heerlijk avondje binge-watching. Ook mijn Europese telefoon abonnement is inmiddels ingegaan en klets ik af en toe even lekker bij met mijn dierbaren thuis. Dat geeft me dan toch het gevoel dat iedereen heel dicht bij me is. En als ik aan de eind van de maand nog wat van mijn 20.000 mb’s over heb struin ik het internet af voor mooie documentaires en de hoogtepunten van Zondag met Lubach.

Stress

Het is grappig om te zien hoe dit rondtrekkende leven in de wagen in sommige opzichten toch weer is gaan lijken op het leven thuis. Maar er is ook veel veranderd. De belangrijkste verandering is wel dat ik rustiger ben. Dat merkte ik bijvoorbeeld toen ik met mijn zusjes zou Skypen. De één woont in Zutphen en de ander in Washington. We hadden om 19.00 uur afgesproken. Maar de zomertijd was ingegaan in Europa dus om 19.00 uur geen Washington. Ik Skypte even met Zutphen en we besloten rustig te wachten tot Washington zich zou melden, het was zondagavond, er stond niets belangrijks op het programma. Een half uur later melde mijn zusje uit Washington zich. Ze had net ontdekt dat bij ons de zomertijd was ingegaan en dat ze dus te laat was. Helemaal buiten adem en duizend excuses makend verscheen ze op Skype. Totaal gestrest. Ze raasde zo door over een drukke dag en dat het haar zo speet dat ze te laat was dat ze ons niet hoorde toen we haar probeerden te vertellen dat wij ondertussen lekker lagen te relaxen op de bank. Het was heel herkenbaar; de alleenstaande werkende moeder die zich een slag in de rondte rent om voor iedereen alles te regelen en daarbij over zichzelf struikelt. Ik realiseerde me dat ik zelf ook zo gestrest was toen ik nog al die bordjes hoog probeerde te houden.

Kleine stapjes

Die stress om alles onder controle te hebben ben ik los aan het laten. Dat gaat in kleine stapjes. Zo had ik mij vanochtend voorgenomen aan het eind van de middag naar Lleida te rijden en voor vertrek nog wat filmpjes te monteren. Inmiddels is het 17.00 uur en heb ik nog niets gemonteerd. Wel heb ik de sanitaire voorzieningen verschoond en de wagen gedweild. Ook heb ik een korte wandeling gemaakt en zit ik nu al een paar uur lekker te schrijven. Van monteren zal vandaag niets meer terechtkomen en ik ga ook niet meer naar Lleida. Vroeger zou ik dan boos op mezelf zijn. Maar nu moet ik om mezelf lachen en haal mijn schouders op. Morgen is er weer een dag.

Hoe verder

Ik hoopte op deze reis meer inzicht te verwerven in wat ik de komende jaren wil doen. Ik ben niet rijk genoeg om te rentenieren en wil ook nog wel wat ondernemen. Maar wat weet ik niet en het wordt ook steeds vager. Duizenden plannen en ideeën hebben de revue al gepasseerd. En dezelfde vragen blijven maar terug komen. Wat wil ik? Blijf ik in de wagen wonen? Wil ik terug naar Amsterdam of huur ik een klein huisje op het Spaanse platteland waar ik mijn eigen groenten ga verbouwen? Ga ik op zoek naar een ecodorp of probeer ik een kleine karavaan te organiseren om naar Mongolië te rijden? Ik wil ook wel iets maatschappelijks doen, een eigen campagne starten of vluchtelingen helpen. En hoe zit het met geld, er moet ook brood op de plak komen. Moet ik een baantje zoeken en wat dan, ik wil nooit meer een bullshit job! Ik weet het niet. Misschien is de volgende stap dat ik me daar ook niet meer zo druk over maak en gewoon iedere dag rustig wakker word om te doen wat mijn hart me ingeeft en erop vertrouw dat dat genoeg is.

2 antwoorden
  1. T
    T zegt:

    mooi geschreven en na een opmaat door de wagen, een rondleiding in het interieur van gedachten. Gelukkig zijn de mensen aan de andere kant van de digitale communicatie echte mensen. Zo sta je er, ook als je voor jezelf wilt reizen, niet helemaal alleen voor.

    Beantwoorden
  2. Tim Jeanne
    Tim Jeanne zegt:

    Goed stuk en zo herkenbaar, het vastzitten in een BS job, je drie keer in de rondte werken en van hot naar haar vliegen. Goed verdienen maar de vraag of het dit wel allemaal waard is. Contemplating on the next step.
    Food for thought, dank je.

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *