Koningin van de weg

Epiloog deel I

Vier maanden ben ik nu alleen op reis en is deze 8m2 oppervlakte mijn huis. Tijd voor een rondleiding.  

Hoe het begon

Het is nog niet zo lang geleden dat ik van hort naar her vloog voor dringende en dwingende zaken die mijn dagen vulden. Ik had drie belangrijke verantwoordelijkheden. Ten eerste, wat ik zelf een echte ‘bullshit jobnoem, ten tweede een puberdochter met een wel erg sterke wil en als laatste, voor mijn vrije tijd, de onmogelijke functie van voorzitter bij Stichting Landjuweel op Ruigoord. Toen  mijn dochter aankondigde te gaan samenwonen zag ik kans al die taken, die mij al te lang vast hielden, van mij af te werpen. Diep van binnen had zich een sterk verlangen genesteld, een verlangen om helemaal op mijzelf te kunnen zijn. Onafhankelijk en soeverein.

Dit najaar deed zich de gelegenheid voor om een langere periode alleen op reis te gaan. Even niets en niemand om me heen waar ik voor moet zorgen of waar ik rekening mee moet houden. Only me, myself and I.

Feestje voor mijn ego

De eerste weken alleen op pad met die grote wagen is het wennen. Het voelt eenzaam, doelloos en overdreven. Maar ik had mezelf voor dit blok gezet. De winter stond voor de deur en ik woonde in de wagen. Dat is in Nederland leuk in de zomer maar voor de winter is het verstandig te vertrekken. Ik besluit naar het zuiden te gaan, alleen op de bok van deze grote Oostenrijkse legertruck. En het mag dan wat overdreven zijn, in je eentje op reis met zo’n grote vrachtwagen, een straf is het zeker niet. Terwijl alle andere auto’s als mieren om me heen krioelen waan ik me, hoog boven op mijn troon, de koningin van de weg. Echt een feestje voor mijn ego.

Lange nachten

De eerste maanden is het nog best koud, te koud om veel buiten te zijn. Ook is het vroeg donker en zijn de nachten lang. Ik heb nog geen telefoon, tv of internet omdat mijn Europese abonnement nog niet is ingegaan. Ik kan alleen naar de Franse radio luisteren maar die zenders vind ik toch te hysterisch om aan te horen. Kortom het is erg stil die eerste weken en ik vraag me dan ook af of ik het wel tot het voorjaar zal uithouden met mezelf.

Goed gezelschap

Om de eenzaamheid te lijf te gaan bedenk ik uitstapjes die ik normaal nooit zou maken. Ik huur een elektrische fiets in de Belgische Ardennen waarmee ik juigend de heuvels over trek. Laat me rondleiden op het Franse Chateau Fontainebleau met al haar barokke overdaad en woon op eerste kerstdag de heilige mis bij in een klein koud kerkje op het Franse platteland. ’s Avonds zit ik vooral binnen, de donkere nachten boezemen me toch angst is. Liever maak ik het binnen lekker knus binnen, deuren op de grendel en de gordijnen dicht. Ik les vele boeken waaronder ‘De levens van Jan Six’ en ‘De Wetten’ van Connie Palmen. Ook luister ik graag naar een podcast of de Spaanse radiozender Radio tres. Heerlijk liggend op de schapenvacht, kaarsje aan, wijntje erbij, kacheltje hoog. En als ik niet zit te lezen schrijf ik zelf, sleutel wat aan mijn website of monteer filmpjes die ik overdag gemaakt heb. Kortom ik geniet van mijn eigen gezelschap en van alle tijd en ruimte die ik voor me heb.

Wandelingen

Overdag ben ik vooral druk met alle logistiek. Route uitstippelen, motor onderhouden, watertanks vullen, boodschappen doen, koken dat soort praktische zaken. Ook heb ik nog een cursus Spaanse gevolgd voor de small talk, bij de kassa, de panaderia of in één van de vele barretjes die Spanje rijk is.

Wat ik graag en veel doe is wandelen. Het is ook goed voor mijn lijf. Van reizen met een vrachtwagen kun je namelijk heel dik worden. De vorige reis naar Marokko was ik 10 kilo aangekomen en dat mag nu zeker niet weer gebeuren. Daarom probeer ik iedere dag een wandeling te maken. Ik loop minimaal een half uur maar meestal een uur of langer en af en toe pak ik echt uit en ben ruim een halve dag of langer onderweg. Soms ga ik fietsen, als de omgeving niet te bergachtig is.

Internet

Van het thuisfront heb ik een tijdje geleden, via de ouderwetse ‘poste restante’, een externe harde schijf met films en series opgestuurd gekregen. Dus nu kan ik ook af en toe een heerlijk avondje binge-watching. Ook mijn Europese telefoon abonnement is inmiddels ingegaan en kan ik lekker bij kletsen met mijn dierbaren thuis. Dat geeft me dan toch het gevoel dat iedereen dicht bij is. En als ik aan de eind van de maand nog wat van mijn 20.000 mb’s over heb struin ik het internet af voor mooie documentaires en de hoogtepunten van Zondag met Lubach.

Stress

Het is grappig om te zien hoe dit rondtrekkende leven in de wagen in sommige opzichten toch weer is gaan lijken op het leven thuis. Maar er is ook veel veranderd. De belangrijkste verandering is wel dat ik rustiger ben. Ik groet mensen op straat en in de winkels. Ben niet meer zo gejaagd en maak korte gesprekjes en neem veel meer de tijd voor alles.

Kleine stapjes

De behoefte om alles onder controle te hebben ben ik los aan het laten. Dat gaat in kleine stapjes. Zo had ik mij vanochtend voorgenomen aan het eind van de middag naar Lleida te rijden en voor vertrek nog wat filmpjes te monteren. Inmiddels is het 17.00 uur en heb ik nog niets gemonteerd. Wel heb ik de sanitaire voorzieningen verschoond en de wagen gedweild. Ook heb ik een korte wandeling gemaakt en zit ik nu al een paar uur lekker te schrijven. Van monteren zal vandaag niets meer terechtkomen en ik ga ook niet meer naar Lleida. Vroeger zou ik dan boos op mezelf zijn. Maar nu moet ik om mezelf lachen en haal mijn schouders op. Morgen is er weer een dag.

Hoe verder

Ik hoopte op deze reis meer inzicht te verwerven in wat ik de komende jaren wil doen. Ik ben niet rijk genoeg om te rentenieren en wil ook nog wel wat ondernemen. Maar wat weet ik niet en het wordt ook steeds vager. Duizenden plannen en ideeën hebben de revue al gepasseerd. En dezelfde vragen blijven maar terug komen. Wat wil ik? Blijf ik in de wagen wonen? Wil ik terug naar Amsterdam of huur ik een klein huisje op het Spaanse platteland waar ik mijn eigen groenten ga verbouwen? Ga ik op zoek naar een ecodorp of probeer ik een kleine karavaan te organiseren om naar Mongolië te rijden? Ik wil ook wel iets maatschappelijks doen, een eigen campagne starten of vluchtelingen helpen. En hoe zit het met geld, er moet ook brood op de plak komen. Moet ik een baantje zoeken en wat dan. Ik weet het niet. Misschien is de volgende stap dat ik me daar ook niet meer zo druk over maak en gewoon iedere dag rustig wakker word om te doen wat mijn hart me ingeeft en erop vertrouw dat dat genoeg is.

2 antwoorden
  1. T
    T zegt:

    mooi geschreven en na een opmaat door de wagen, een rondleiding in het interieur van gedachten. Gelukkig zijn de mensen aan de andere kant van de digitale communicatie echte mensen. Zo sta je er, ook als je voor jezelf wilt reizen, niet helemaal alleen voor.

    Beantwoorden
  2. Tim Jeanne
    Tim Jeanne zegt:

    Goed stuk en zo herkenbaar, het vastzitten in een BS job, je drie keer in de rondte werken en van hot naar haar vliegen. Goed verdienen maar de vraag of het dit wel allemaal waard is. Contemplating on the next step.
    Food for thought, dank je.

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *